Mijn kijk op voetbal is veranderd

Sjoerd Mossou over voetbalverslaggeving

Mijn interesse in voetbal is minimaal. Ik geef niets om winnaars of verliezers in deze spannende sport. Een gastspreker bij de Journalistieke Arena van wie het zijn beroep is om hierover te schrijven, was voor mij aftasten. Ik had niet het idee dat ik er veel interessants van op zou kunnen steken. Maar daarentegen werd ik verrast. Sjoerd Mossou begon zijn verhaal met zijn verleden en zijn carrière in de sport. Wat meteen mijn aandacht trok, was de manier waarop hij aangaf hoe belangrijk een het is dat je zorgvuldig nadenkt bij het kiezen van je stage tijdens de opleiding. ‘Je stage is één van de weinige ingangen om ergens binnen ze komen. Het vergroot je kans op een vaste baan.’

Lees verder

Boekanalyse: Peter Siebelt / Het netwerk achter Volkert van der Graaf

Een onderwerp waar ik me eerder nooit in heb verdiept, maar wat me eigenlijk toch wel aanspreekt: de moord op Pim Fortuyn. De moord die zo bepalend is geweest voor Nederland en waar meer achter zit dan een paar kogels die het lichaam van Fortuyn doorboorden. Dit boek is een onthullend boek over hoe er een heel netwerk achter Volkert van der Graaf is verscholen.

Lees verder

Sterker dan angst

Geen journalist kan eronderuit. De gebeurtenissen in Parijs. Collega’s die zonder pardon weg zijn gevaagd van deze aarde. Journalisten die simpelweg onschuldig zijn en hun beroep deden. Iets waar we allemaal op toekijken, maar tegelijkertijd middenin staan. Middenin de wereld. Middenin Europa. Waar veel gebeurt, maar dit voelt toch wel als een grote trap tegen ons Europese stelsel. Onze persvrijheid. Onze vrijheid van meningsuiting. Zodra daaraan wordt gezeten, komen we pas écht uit de westerse wereld. Dat we ons zo verbonden voelen met de mensen in Parijs is dus niet vreemd. Dat we massaal de straat op gaan en stiltes houden, is dus meer dan normaal. Het is onze manier van doen wat we kunnen doen. We kunnen weinig doen. Het gebeurt een paar duizend kilometer verderop. Wij kunnen niets doen, maar het doet wel iets met ons. Het doet iets met mij.

Lees verder

Hekel aan eigen beroep

Bezoeker van het ‘snorrenfeest’, zoals het door de politiemannen werd genoemd. Dat was ik. Ik was feestganger. Een tiener op zoek naar een leuke avond. Bij binnenkomst werd er een grote, zwarte snor op mijn gezicht getekend en kreeg ik een shotje in mijn hand gedrukt. Het was een gekkenhuis. Tientallen studenten stonden verdeeld over gangen, kamers en een dakterras. The place to be was de woonkamer.

Lees verder