Boekverslag: De Vriendenrepubliek, Limburgse kringen

Geschreven door Joep Dohmen

Was Limburg niet corrupter dan de rest van Nederland? ‘Wij hebben in Limburg een sjoemelcultuur’, is waar het boek mee wordt geopend.

De inhoud

In 1992 begonnen de speurwerken naar corruptie in Limburg na publicaties in het dagblad De Limburger. De regionale krant liet Joep Dohmen en Henk Langenberg drie jaar lang zoeken naar belangenverstrengelingen tussen politiek en bouwwereld in Zuid-Limburg. Het boek neemt je mee in de speurtocht naar corruptie die een unicum was in de Nederlandse journalistiek. Hierbij zijn honderden artikelen geschreven en deze worden benoemd in het boek. Zou Zuid-Limburg het Sicilië van Nederland zijn? Het boek is geschreven om de samenhang van de affaires te zien en om antwoord te geven op de vragen. Het boek is een afsluiting van drie jaar speurwerk en daarbij dus een realistisch verhaal. Mooi uitgewerkt en leesbaar gemaakt.

Opvallend

Opvallend vind ik de manier waarop het is geschreven. Het boek heeft een erg objectieve toon al komt dit ook door het taalgebruik. Ondertussen staat het boek vol met meningen van mensen. Deze combinatie is opvallend.

Mijn mening

Ik heb nooit geweten van de corruptie in Limburg en daarom zou het boek interessant zijn. Maar bij het lezen van het boek vond ik het toch een stuk minder interessant dan ik van tevoren had gedacht. Wel stel ik het erg op prijs dat veel mensen aan het woord worden gelaten, al zijn er ook mensen geweest die niet wilden vertellen en daardoor mist er soms een deel in het verhaal. Ik had nooit eerder een verhaal als dit gelezen en daarbij is het dus wel een vernieuwend verhaal geweest.

Hoe heeft het mij als journalist verder gebracht?

Honderden artikelen uit de Limburger zijn de basis van het boek geweest. Het is voor mij leerzaam hoe deze artikelen samen zijn gebracht in een boek. De manier waarop dit is gedaan vind ik leuk. Heel veel artikelen worden op eens één geheel. Verder is het vooral voor onderzoeksjournalisten en pretje om dit boek te lezen. Graven, graven en graven totdat de informatie er is. Voor onderzoeksjournalisten dus zeker een voorbeeld. Mij heeft het naast het eerste punt niet veel verder gebracht als journalist. Ik heb niet een eye-opener ervaren na het lezen.

Conclusie

Ik zou het boek niet volmondig aanraden, al denk ik dat het voor de onderzoeksjournalist zeker leuk zal zijn om te lezen. Verder is het interessanter voor een Limburger dan voor mij.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s